وبلاگ نِت بوک
» جملاتی از کتاب در فاصله دو نقطه اثر ایران درودی
انسان‌ها آنچه را که مهم است از مسیر منشور دیدگان نمی‌نگرند بلکه با چشم دل لمس می‌کنند.
نادرند کسانی که به ندای قلب خود گوش فرا می‌دهند و در مرداب به رویش نیلوفر آبی می‌نگرند.
قضاوت انسان‌ها بر مبنای روابط عاطفی آنهاست و مهر همیشه مانع از داوری بی‌طرفانه است. انسان کسانی را که دوست دارد قضاوت نمی‌کند ،بلکه سعی در درک آنها دارد.
انسان‌ها نسبت به خمیره ذاتی و جوهر وجودی در طول زندگی به دنبال ارزش‌ها و فراگیری‌ها می‌روند و ارزش‌های نهفته خود را نسبت به هدفی که دنبال می‌کنند بروز می‌دهند .و برای این ارزش‌ها مدرکی وجود ندارد ،مگر شعور انسان‌ها.
بهره‌ای که انسان از زندگی می‌برد به اندازه عشقیست که ایثار می‌کند.
انسان‌های گرفتار جسم فرصت اندیشیدن ندارند.
می‌باید مجنون بود تا دانست لیلی چقدر زیباست ولی من باور دارم لیلی همانقدر زیباست که خود تصور دارد. اوست که مجنون را به آنچه خود باور دارد متقاعد کرده است..
آزادی را که برای خود ارج می‌نهم، حق دیگران هم هست ..وانگهی این جهان از من آغاز نشده و با من نیز خاتمه نخواهد یافت .در مقایسه با عظمت آن حتی یک نقطه هم نیستم .من هیچ مطلقم....
محکم بایست. محکم‌تر و پر جسارت‌تر از هر وقت. موفقیت یا شکست در ذهن انسان اتفاق می‌افتد.
۰۰/۷/۲۴
